بازسازی استخوان تحلیل رفته

بازسازی استخوان تحلیل رفته

تکنیک های مختلف برداشت و پیوند استخوان جهت بازسازی فک در درمان های ایمپلنت

کیفیت و کمیت استخوان از جمله عوامل اساسی و تعیین کننده جهت حصول موفقیت دردرمان های ایمپلنت می باشد.
در بعضی از بیماران به دلیل وجود سابقه تروما، عفونت، ضایعات پاتولوژیک و از دست دادن طولانی مدت دندان ها، استخوان از شرایط مناسبی برخوردار نمی باشد. لذا برداشت و پیوند استخوان , بازسازی استخوان دندان ازمناطق مختلف(داخل وخارج دهانی)جهت اعاده وضعیت مطلوب استخوان دردرمان های ایمپلنت، اجتناب ناپذیر می باشد.
بدنبال کشیدن و از دست رفتن دندان ها، استخوان فک بالا و پایین دچار تحلیل می شوند. 25% کاهش در حجم استخوان در سال اول و 60 – 40% کاهش در عرض استخوان طی سه سال اول پس از کشیدن دندان حادث می شود.

اگر در هنگام کشيدن دندان يک يا چند ديواره حفره دنداني آسيب ديده يا از بين رفته باشند، ابتدا با استفاده از يک ممبرين (غشا) قابل جذب کلاژني ديواره‌ها بازسازي شده سپس حفره دنداني پر مي‌شود. در اين تکنيک کهRidge Preservation ناميده مي‌شود، بيمار پس از 10هفته مي‌تواند ايمپلنت مورد نياز را دريافت کند.

حجم استخوان فک علاوه بر کارآیی آن بعنوان محافظ ریشه دندان در ظاهر افراد هم تاثیر به سزائی دارد. ایمپلنت های دندانی در نقاطی که دندان از دست رفته است می توانند حجم استخوان فرد را حفظ کنند و با بهبود ظاهر صورت در بهبود کیفیت زندگی افراد تاثیر به سزائی بگذارند.

با گذشت زمان زیاد از کشیدن دندان های عقبی فک بالا ،  ارتفاع استخوان فک  به دلیل بزرک شدن سینوس فک پس از کشیده شدن دندان ها  نظیر شکل زیر کاهش می یابد.

 

درمان پیشنهادی بالا بردن کف سینوس فک به صورت بدون جراحی نظیر شکل زیر

 

و یا بالا بردن کف سینوس فک با اضافه کردن پودر استخوان ایمپلنت با جراحی نظیر شکل زیر می باشد

 

پیوند سینوس فک دندانپزشک متخصص کاشت ایمپلنت دندان, کاشت ایمپلنت, کاشت دندان, کاشتن ایمپلنت, کاشتن دندان, دندانپزشک کاشتن ایمپلنت دندان, پیوند استخوان فک, پیوند سینوس فک, پیوند استخوان سینوس فک, بازسازی استخوان تحلیل رفته, بازسازی سینوس فک, رفع تحلیل فک دندانپزشک ایمپلنت دندان, 

در این مرکز  امکان پيوند استخوان و بازسازی و بالا بردن سينوس فک همزمان با 

کشیدن دندان فرسوده یا ریشه باقیمانده ونصب همزمان پایه ايمپلنت (implant) در همان جلسه وجود دارد . 

امروزه ایمپلنت های دندانی از درمان های مفید برای افرادی که یک یا چند دندان خود را از دست داده اند، محسوب می شود. طی سال های اخیر، کاشت دندان(ایمپلنت) به افراد فاقد دندان برای داشتن تغذیه مناسب، صحبت کردن و حفظ زیبایی بسیار کمک کرده است. ایمپلنت دندانی قطعه ای است فلزی از جنس تیتانیوم و با ترکیب فلزات سازگار با بدن که در استخوان فک قرار می گیرد و بهترین جانشین دندان های ازدست رفته محسوب می شود. پیش از این افرادی که یک دندان خود را از دست می دادند، باید دو دندان کناری ناحیه بی دندان را تراش می دادند تا دندان های مجاور به عنوان پایه هایی برای یک بریج (پل) دندانی، نیروها را تحمل کنند. این شیوه، گاه محکوم به درمان ریشه (عصب کشی) هم می شد یا افراد کاملا بی دندان را ناگزیر می کرد همیشه رنج لقی پروتزهای متحرک را تحمل کنند. با آمدن ایمپلنت های دندانی، این طرح درمان ها تغییر کرد و بار دیگر علم به خدمت ارتقای کیفیت زندگی آمد. دانش اصلی ایمپلنت های دندانی توسط یک ارتوپد سوئدی به نام پروفسور «برانمارک» به دنیای دندانپزشکی عرضه شد. این پروفسور برای نخستین بار نشان داد ایمپلنت های دندانی که از جنس تیتانیوم ساخته شده اند، توانایی پیوند خوردن به استخوان های فک بالا و پایین را دارند و به اصطلاح به استخوان جوش می خورند. ایمپلنت، هم اینک در دندانپزشکی جزو علوم نوین به شمار می رود و به دلیل پیشرفت های گسترده، طی سال های اخیر توانسته از نگرانی بشر برای از دست دادن دندان ها تا حد زیادی بکاهد

 

از دست دادن هر دندان به دلیل عملکردهای فیزیولوژی، سبب تحلیل استخوان های باقیمانده در فک بالا و پایین می شود. به عبارتی دیگر، زمانی که استخوان فک زیر فشار نباشد (دندان در داخل استخوان وجود نداشته باشد) سلول های استخوان ساز کمتر فعالیت دارند و سلول هایی که از استخوان برداشت می کنند، فعالیت شان دو برابر می شود. این مساله عکس زمانی است که دندان داخل استخوان داخل فک قرار دارد. در این حالت، حجم استخوان از نظر ارتفاع و قطر کاهش نمی یابد.

در حقیقت، جلوگیری از تحلیل استخوان، مهم ترین عملکرد ایمپلنت است. دومین عملکرد مهم ایمپلنت، عملکرد آن به عنوان ریشه دندان است. هنگام انتخاب ایمپلنت، میزان استخوان در دسترس، میزان استحکام استخوان و زمان گذاشتن ایمپلنت را در نظر می گیرند. اگر استخوان کافی برای گذاشتن ایمپلنت در دسترس نباشد، می توان در شرایط خاص، مقداری استخوان برگرفته از نقاط دیگر را پیوند زد. ، درمان موفق ایمپلنت، مستلزم حجم استخوان کافی در محل قرار دادن ایمپلنت است به طوری که وجود نداشتن استخوان کافی، عمر ایمپلنت های دندانی را کاهش می دهد. این امر می تواند ناشی از ضایعات مادرزادی، تروماتیک یا تحلیل استخوان متعاقب کشیدن دندان باشد که ضرورت بازسازی های چند مرحله ای و یا همزمان با نصب ایمپلنت را ایجاد می کند .

 

 

این درمان نیازمند طی کردن مجموعه ای از مراحل مشخص است که هر یک اهمیت خاص خود را دارد. این مراحل به ترتیب شامل انجام معاینه به منظور تشخیص و طرح درمان، کاشت ایمپلنت، قراردادن پروتز روی ایمپلنت، مراجعه های بعدی و رعایت بهداشت است. حفظ سلامت بافت های اطراف ایمپلنت از اهمیت ویژه ای برخوردار است. ذهنیت بسیاری از مردم این است که نگهداری و بهداشت دندان مهم نیست. آنان تصور می کنند که ایمپلنت پیچی است که در استخوان فک داخل شده و تا آخر عمرشان باقی خواهد ماند، در صورتی که ایمپلنت به مراقبت بیشتری نسبت به دندان های طبیعی نیاز دارد. کسی که بهداشت مناسب دهان را رعایت ندارد، بدون شک در نگهداری ایمپلنت هم موفق نخواهد بود و ایمپلنت را پس از مدتی از دست خواهد داد. شواهد علمی نشان می دهد که بیماران دارای ایمپلنت در مقایسه با افراد دارای دندان های طبیعی به التهاب ناشی از پلاک و تخریب استخوان مستعدتر هستند. به عبارت دیگر می توان گفت همان عواملی که سبب می شود یک دندان طبیعی از بین برود، عینا می تواند به از دست رفتن ایمپلنت منجر شود. اگرچه ایمپلنت هیچ گاه دچار پوسیدگی نمی شود، اما تجمع پلاک میکروبی و جرم در اطراف هر ایمپلنت به التهاب لثه و استخوان اطراف ایمپلنت و در نهایت سبب از بین رفتن اتصال ایمپلنت با استخوان خواهد شد. بنابراین ضروری است بیماران درست مثل یک دندان طبیعی از ایمپلنت خود نگهداری کنند. رعایت بهداشت مطلوب و کاربرد مسواک حداقل دو بار در روز در کنار نخ ها و برس های مخصوص که توسط متخصص آموزش داده می شود، بسیار حایز اهمیت است

دوره نگهداری از ایمپلنت که «فاز نگهدارنده» نامیده می شود، نقش بسزایی در حفظ و بقای ایمپلنت خواهد داشت. فاز نگهدارنده از زمان قرار دادن ایمپلنت آغاز شده و بیمار باید تحت ویزیت های دوره ای منظم با فواصل سه ماهه در سال اول و فواصل شش ماهه در سال های بعد قرار گیرد. تمیز کردن ایمپلنت ها در این دوره ها مشابه دندان ها انجام می شود با این تفاوت که برای برداشتن جرم از ابزارهای مخصوصی استفاده می شود تا سطح ایمپلنت ها خراشیده نشوند. با توجه به پیشرفت های روزافزون علم درخصوص نحوه قراردهی و مواد به کار رفته در سطح ایمپلنت ها برای اتصال سریع و بهتر با استخوان، درصد موفقیت ایمپلنت های دندانی بسیار بالا گزارش شده است. لازم به یادآوری است درصد موفقیت و طول عمر ایمپلنت به شدت تحت تاثیر شرایط بهداشتی دهان، نگهداری بیمار و تداوم انجام ویزیت های دوره ای قرار دارد.

 

علم دندانپزشکی در سالهای اخیر به پیشرفت های چشمگیری دست یافته است. به ویژه رشته های ایمپلنتولوژی (کاشت دندان) و پریودونتولوژی (جراحی لثه) دچار تحولات بسیار گردیده و نو آوریهای فراوانی را برای جامعه دندانپزشکی به ارمغان آورده اند. بخشی از این نو آوریها در عرصه میکروسرجری و میکروسکوپی همراه با تکنیک های جدید و موثری پدیدار گشته است. از پیامدهای نوآوریهای مذکور می توان به این مهم اشاره نمود که ما قادر خواهیم بود عمل های ایمپلنت را در دهان بیمار با دقت چند برابر محقق سازیم که در این فرایند علاوه بر به کارگیری ذره بین ها و میکروسکوپهای  جراحی نوین ، از ابزارهای میکروسرجری که در عملهای ظریف چشم ، مغز و اعصاب به کار می روند نیز استفاده می شود.در علم ایمپلنتولوژی جدید خارج ساختن دندان از حفره اش دارای نقش کلیدی بوده و حائز اهمیت فراوان است. روش های کلاسیک کشیدن معمولا با آسیب دیدن استخوان و لثه اطراف حفره دندانی همراه هستند که این آسیب ها موجب تحلیل شدید تر فک در این ناحیه و ایجاد اختلال در جایگذاری ایمپلنت و حتی ممانعت از استقرار آن می گردند. لذا در این شرایط ابتدا باید با گذشت زمان آسیب های وارده به استخوان و لثه را بازسازی و سپس اقدام به استقرار ایمپلنت نمود. با کمال مسرت اعلام می کنیم که ما می توانیم با استفاده از ابزارها و تکنیک های جدید، احتمال جراحت های یاد شده و صدمه به بافت ها را به حداقل ممکن برسانیم.